Saathane – Şiir

SAATHANE

Masum çocukluğumun adıdır Saathane

Sabah güne senin sesinle uyanıp, geceyi seninle kapatırdım

Saat kaç olduysa o kadar vururdun Vezirler Diyarının kalbine…

Bazen dayanamayıp soluğu yanında alır seninle bir sayardım.

Sesin sesime karışır, aklım sesinin merkezine takılırdı..

Dev gibi ihtişamının hayranlığında, yelkovanın akrebe olan vefasına şahit oldu çocukluğum

Şimdi ise seni anmak buruk bir acı Uzun uzun bakıp sessizliğe gömülmüş halini izliyorum ne yazık.

Çocukluğumun cıvıltısını yavaş yavaş yitirdiğimde, bu şehir de neşesini yitirdi senin sessizliğinde.

Suskunluğunun nedeni, dilinden anlayan, sırrını tek bilen Hakkı emminin gidişiyse eğer,

Ben senin vefana iki kere hayran olurum. Ey bu şehrin güzellik iksiri ! Sen her saati vursanda vurmasanda,

Ben bu şehirde en çok sana vurgunum..!

Hatice Tarkan Doğanay