Mor Işıklar Altında – Şiir

MOR IŞIKLAR ALTINDA

Ah o kadınlar…
Hayat kadınları;
Şu başıbozuk dünyanın eksik adımları
Her bir çift göz nazarında,
Kimi sarışın, kimi esmer, kimi peruk arkasında
Hiç kimse kendisi değil,
Herkes bir başkasını taşır esasında.
Mor huzmeler altında uzayan dar koridorlar
Ve renk cümbüşü içinde zevk mezarı
Her sabah günahkar bir güne uyansalarda
Hep bir umut damlar kirpiklerinin ucundan
Çamaşırhane kokulu açık köle pazarı gibi
Morfin solurlar mor ışıklar altında
Aslında buz tutmuş tebessümleridir kahkahalar
Ölümcül bir matemin hiçliğidir gülmeleri
Vücutları parsel parsel ipotek altında
Bilinmez paylarına ne düşer tanrı katında
Ayıba sokulan kaderleridir kadehlerindeki
Yinede tanrısal bir ışık saçarlar
O allı pullu görünüşlerinde
Kaç iç çekiş, kaç mendil gözyaşı saklıdır
Ve kaç kez gelin olurlar bir gün içinde

Zaman denen raylar üzerinde
Bir ölünün ardından yürür gibi ağlar anneleri
Geçmişleri vagon misalidir peşlerinde
Her hıçkırık küfre yürür bitişik odalardan
Kaç suç ortağı gelir ilişir mahremlerine
İncinmişliğin her tonunu yansıtan gülüşlerinde

Efkârları birikir bakışlarında
Sabah ayazı gibi vesikaları vurulur yüzlerine
Ve hüzne öykünen kahkahalar galip gelir
Gecelere gömülen her gözyaşına.
Ey umutları öğüten efendiler!
Birazda siz arındırın ruhlarınızı
Birazda siz utanın!
Yapmayın tanrı aşkına!

Hatice TARKAN DOĞANAY