Kutsal bir unutkanlık- Şiir

Kutsal bir unutkanlık

KUTSAL BİR UNUTKANLIK

-güzel bir sabaha uyandım.
karşımda onun gözleri
kahvaltıyı onun elleriyle hazırlayıp çayı onun gülüşüyle içtim.
onun yürüyüşüyle geçtim koltuğa
onun gözleriyle baktım boşluğa
ah! hep “o” gerisini unuttum
kimim ben hatırlamıyorum
belleğim kedinin önüne topak edilip atılmış ip gibi
elime alsam içinden “o” çıkacak diye
korkuyorum doktor!
bak şimdide onun bulutsu gözleriyle ağlıyorum.
-sakin olun lütfen kutsal bir amnezi  bu…

Hatice Tarkan Doğanay